ELKARRIZKETA

Gure bizitzan zehar zenbait egoera ezberdin aurkeztuko zaizkigu, eta horiei aurre egiteko gai izan behar gara. Egora horiek onak zein txarrak izango dira. Lan honen bidez irakasle baten bizitza akademikoa nolako den ikusiko dugu eta aurkeztutako egoerak nola aurrera eraman dituzten. Gure kasuan irakaslea lehen hezkuntzakoa da eta 29 urte darama irakasle bezala lanean. Elkarrizketatutako pertsona emakumea da, Itziar izenekoa. Haur Hezkuntzako zein Lehen Hezkuntzako graduak eskuratu zituen, eta ordutik, irakasle bezala lanean aritu da gaur egun arte. Bere bizitza profesionalean nabarmentzekoa  da  lau urtez zuzendaritzako talde barruan izan zela, idazkari bezala.

Orain bere hasiera nolako izan zen ikusiko dugu. Graduak amaitu ondoren lanean hasi zen ordezkapenak egiten, bost eskola ezberdinetan egon zen urte batez. Ordezkapen horietako batzuk soilik aste betekoak izan ziren. Gero oposaketak gainditu zituen, behin betiko plaza lortuz.  Bere hitzetan: “nire garaian errez lortzen zen lanean sartzea. Araban euskaldun gutxi ginen eta beharra zegoen”. Ikasturte oso bat eskola batean pasatu ondoren, hurrengo ikasturtean behin betiko plaza eman zioten. Plaza hori Laudioko ikastola batean eskuratu zuen eta bertan bi ikasturte egon zen. Baina, bizitza Gasteizen zuenez (etxebizitza, familia…) lekualdaketa eskatu zuen eta horrez geroztik orain dagoen Gasteizko ikastolan 26 urte darama.

Hasierako eskoletan soilik A eredua zegoen, hau da, dena gaztelaniaz egiten zuten eta Itziar euskara ematen zuen irakaslea zen. Baina,  oraingo ikastolan D eredua dago eta bertan tutore bezala jarduten du.

Hasiera guztietan bezala, Ikastoletan hasterakoan oso urduri jartzen zela dio (gurasoekiko bilerak, ume bat erori delako…). Urtero kurtso berria hasterakoan ere urduritasuna nabaritzen da umeak ezezagunak baitira, ez dakizu zer egoerekin aurkituko zaren… Hala ere, urteak pasa ahala lasaitzeko gai zara eta gehiago disfrutatzen duzu.

Bizitzan zehar krisiak eta arazoak ditugu eta horiek gure bizitza profesionalean  eragiten dute. Itziarri zenbait zailtasun aurkeztu zitzaizkion bidean; alabak izan zituen Laudioko ikastolan zegoen bitartean eta ez zen batere erraza kanpoan lan egitea eta bizitza familiarra aurrera eramatea. Nolanahi ere, trasladoa eskuratu ondoren dena askoz errazagoa bilakatu zela dio.

Ikastola bakoitzak metodologia bat jarraitzen du eta Itziar dagoen ikastolan metodologia berriaren alde egiten du. Horregatik,  Haur Hezkuntzan eta Lehen Hezkuntzako 1 eta 2. mailan txokoen dinamika aurrera eramaten dute. Era berean, lan kooperatibo proiektu batean sartuta daude. Eta, horretaz aparte, hezikidetza eta bizikidetza proiektuak aurrera eramaten dituzte.

Beste alde batetik harremanak dauzkagu, lanbide honetan beti izango gara besteekin kontaktuan. Beraz, harremanak garrantzia handiko elementua dira. Itziarren besteekiko harremanak, bere esanetan, oso onak dira: Lankideekiko harremanak oso onak dira, normalean ez dago inolako arazorik,  haurrekikoak ere bikainak dira gehienetan, kontuan hartu behar dugu 1. Mailan dagoenez oraindik ez direla arazo larririk agertzen, gainera adin horietako ikasleak oraindik maitagarriak direla dio. Ildo beretik,  gurasoekiko harremanak dauzkagu eta horiek ez dira egunerokoak, dena dela, besteak bezain garrantzitsuak dira. Bakarkako bilerak  ikasturtean bitan gutxienez egiten dira. Arlo horretan denetarik aurkitu daitekeela dio. Batzuetan familia barruan arazoak daude eta umearengan islatzen dira, besteetan guraso batzuei esaten diezuena ez dute ulertzen edo askotan ez dute entzun nahi…. Edonola ere, badaude familia batzuk oso jatorrak direnak.  

Gaur egun, eztabaida handia sortzen ari da hezkuntzaren arloan: Benetan aurrera pausuak ematen ari gara hezkuntzan?

Itziarren ustez hezkuntzak aurrera pausu ikaragarriak ematen ari da. Ez dago antzik lehen zegoen hezkuntza ereduarekin, lehen dena arrazonamendurik gabe ikasi behar zen. Orain gehiago kontutan izaten da ikaslea eta bere ingurua. Ikasteak helburu bat du eta gauza ez da ikasgaiak buruan sartzea, baizik eta ulertzea eta benetan ikastea. Beraz, Itziarrek dio ez daukala zer ikusirik bere garaiko ikasketekin. Hori bai, orain irakasleak batzuetan ez dira merezi duten bezala tratatuak guraso batzuengandik, errespetu falta pairatzen dute, haien laguna balitz bezala tratatuak dira… Hau da, irakasleak ez dira seriotasunez hartzen.

Gero eta teknologia gehiago daude. Horiek lagungarriak izan daitezke hezkuntzan. Itziar hauen alde dago.  Beharrezkoak direla uste du, baina, arazo bat aurkitu du: batzuetan eskoletan ez dago diru nahikorik  gela guztietan teknologia berriak ,arbela digitalak edo ordenagailuak jartzeko. Bera 1.mailan arbela digitala beharrezkotzat jotzen du eta berak lan egiten duen ikastolan ez dago horrelakorik.

Beste alde batetik, diziplina daukagu. Diziplinaren definizioa era sinpleenean azalduta honetan datza:  jokabideen koordinazioan, erabiltzen direnak trebetasunak garatzeko edo portaera zehatz bat jarraitzeko. Itziarrek diziplina errespetuarekin lotzen du. Errespetua izan behar da ikasleekin eta haiek irakasleekin. Diziplina ez da zigorra. Lehenengo unetik arauak plasmatu behar dira gelan. Horiek bai Ikasle, bai irakaslearekin adostu behar direnak eta betetzen ez direnean ere zer ondorio egongo diren erabakitzea.

  Gurasoak guztiz inplikatu behar dira ikasleen hezkuntzan eta hare gehiago haurrak txikiak direnean. Haien etorkizunean eragina izango baitute. Oso garrantzitsua  da gurasoen papera ikasleen hezkuntzan. Gurasoek jakin behar dute haurrak matematika, ingurunea, euskara… ikasterako orduan  bakarrik ezin dutela, lagundu behar zaiela.  Aurrerago haiek bakarrik hasiko dira ikasten autonomia eskuratuz, baina hasieran beharrezkoa da gurasoen papera oinarri bat ezartzeko. Beste alde batetik, ez da bakarrik ikasten edo etxeko lanekin laguntzea baizik eta seme-alaben jarrerak, auto-estima ,gatazkak… hau da, aurkitu daitezkeen arazoetatik irteten laguntzea. Denetarik dago, guraso batzuk inplikatzen dira, baina, zoritxarrez beste batzuk ez, umearen kaltetan.

Azkenik, badakigu ikastoletan askotan momentu latzak bizi daitezkeela bai irakasleekin, bai haurrekin, zein gurasoekin.  Itziarrek ez ditu asko bizi izan,  berarentzat momentu txarrenak dira arazo bat ikusten duenean eta ezin duenean konpondu,  gurasoek ez dutelako lagundu nahi edo ikasleak arazo larria duelako etab. Ezintasunaren aurrean aurkitzen denean da txarrago pasatzen duenean.

Itziarren esperientziari erreparatuta, ondorio gisa esan dezakegu, irakasle  bezala jardutean egoera ezberdinetatik pasatu beharko garela.  Batzuetan egoera errazak izango dira, gustukoak, atseginak… eta beste batzuk justu kontrakoa. Argi dago esperientziaren bidez, gero eta gehiago ikasiko dugula eta geure burua garatuko dugula.

                                                                                                                                              Esti Muzás